Gdyby św. Paweł Apostoł żył dzisiaj i prowadził działalność misyjną podobnie jak za swoich czasów, byłby narażony na prześladowania i męczeństwo w ponad 20 krajach świata.

Zwróciło na to uwagę Międzynarodowe Towarzystwo Praw Człowieka (IGFM) u progu rozpoczętego przed kilkoma dniami Roku św. Pawła.

Jubileuszowy rok z okazji 2000. rocznicy urodzin Apostoła Narodów, otworzyli 28 czerwca w Rzymie papież Benedykt XVI oraz patriarcha Konstantynopola Bartłomiej. Całoroczne uroczystości zakończą się 29 czerwca 2009 r.

Tradycja mówi, że Paweł urodził się przed dwoma tysiącami lat w Tarsie (dzisiejsza Turcja), a zmarł śmiercią męczeńską w Rzymie między rokiem 64 a 67.

Według szacunków IGFM, w takich krajach, jak Korea Północna, Iran, Afganistan czy Somalia, św. Paweł byłby może nawet zamordowany. Natomiast w państwach, w których prawo zabrania działalności misyjnej, np. w Algierii, czy w niektórych częściach Indii, byłby na długie lata zamknięty we więzieniu. Nie byłby pewny swego życia nawet w Turcji, na terenie której znajduje się dziś Tars, jego rodzinne miasto.

IGFM zwraca uwagę, że dowiodły tego morderstwa dokonane na chrześcijanach: w 2006 r. został zamordowany ksiądz katolicki Andrea Santoro, ormiański wydawca gazety Hrant Dink oraz w ubiegłym roku trzej ewangelicy: Tilmann Geske, Necati Aydin i Ugur Yüksel.

Co pewien czas media tureckie zarzucają chrześcijańskim misjonarzom, że stanowią oni zagrożenie dla „tureckości“ kraju. IGFM wezwało Turcję, by uznała i stosowała wolność wyznania, odpowiadającą standardom Unii Europejskiej.

KAI (ts [KAI/KNA]//po)

Więcej informacji znajdziesz TUTAJ

Maj jest w Kościele miesiącem szczególnie poświęconym czci Matki Bożej. Słynne „majówki” - nabożeństwa, odprawiane wieczorami w kościołach, przy grotach, kapliczkach i przydrożnych figurach, na stałe wpisały się w krajobraz Polski. Jego centralną częścią jest Litania Loretańska.

Początków tego nabożeństwa należy szukać w pieśniach sławiących Maryję Pannę znanych na Wschodzie już w V w. Na Zachodzie poświęcenie majowego miesiąca Matce Bożej pojawiło się dopiero na przełomie XIII i XIV w., dzięki hiszpańskiemu królowi Alfonsowi X. Zachęcał on by wieczorami gromadzić się na wspólnej modlitwie przed figurami Bożej Rodzicielki.

Nabożeństwo majowe bardzo szybko stało się popularne w całej chrześcijańskiej Europie. Jeden z mistyków nadreńskich, dominikanin bł. Henryk Suzo, w swoich tekstach wspomina, że jeszcze jako dziecko w maju zbierał na łąkach kwiaty i zanosił je Maryi. W XVI w. upowszechnieniu nabożeństwa sprzyjał wynalazek druku. Po raz pierwszy maj został nazwany miesiącem Maryi w wydanej w 1549 r. w Niemczech książeczce „Maj duchowy”, która była odpowiedzią na Reformację.

W wielu żywotach świętych oraz kronikach zakonnych można wyczytać o majowym kulcie Maryi Panny. Dobrym przykładem jest św. Filip Nereusz, który gromadził dzieci przy figurze Matki Bożej, zachęcał do modlitwy i do składania u jej stóp kwiatów. Podobne zwyczaje opisują XVII wieczne kroniki włoskich dominikanów.

Ojcem nabożeństw majowych jest żyjący na przełomie XVII i XVIII wieku w Neapolu jezuita o. Ansolani. Organizował on w kaplicy królewskiej specjalne koncerty pieśni maryjnych, które kończył uroczystym błogosławieństwem Najświętszym Sakramentem. Wielkim propagatorem tej formy czci Matki Bożej był jezuita, o. Muzzarelli, który w 1787 r. wydał specjalną broszurkę, którą rozesłał do wszystkich włoskich biskupów. Po mimo kasaty jezuitów przez Klemensa XIV, o. Mazurelli wprowadził nabożeństwo majowe w kościele Al Gesu w Rzymie. Rozpowszechnił je również w Paryżu, towarzysząc papieżowi Piusowi VII podczas koronacji Napoleona Bonaparte. To właśnie Pius VII obdarzył nabożeństwo majowe pierwszymi odpustami. W 1859 r. kolejny następca św. Piotra – Pius IX, zatwierdził obowiązującą do naszych czasów formę nabożeństwa, składającego się z Litanii Loretańskiej, nauki kapłana oraz uroczystego błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem.

W Polsce pierwsze odnotowane nabożeństwa majowe zostały wprowadzone w 1838 r. przez jezuitów w Tarnopolu. W połowie XIX w. „majówki” odprawiane już były w wielu miastach, m.in. w Warszawie w kościele Św. Krzyża, w Krakowie, Płocku, Toruniu, Nowym Sączu Lwowie i Włocławku.

Litania Loretańska, która jest główną częścią nabożeństw majowych, powstała prawdopodobnie już w XII w. we Francji. Zebrane wezwania sławiące Maryję Pannę zatwierdził 11 czerwca 1587 r. papież Sykstus V. Swoją nazwę zawdzięcza włoskiej miejscowości Loretto, gdzie była niezwykle popularna. Ponieważ często modlący się dodawali do niej własne wezwania, w 1631 r. Święta Kongregacja Obrzędów zakazała dokonywania w tekście samowolnych zmian. Nowe wezwania posiadały aprobatę Kościoła i wynikały z rozwoju Mariologii. W Polsce jest o jedno wezwanie więcej. W okresie międzywojennym, po zatwierdzeniu przez Stolicę Apostolską uroczystości Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, za zgodą papieża Piusa XI, do Litanii dołączono wezwanie "Królowo Polski".

KAI (mkc//mam)

Rozpoczynamy Wielki Post

Pamiętaj człowiecze, że prochem jesteś i w proch się obrócisz...
(Z obrzędu Środy Popielcowej)

Co roku na początku Wielkiego Postu Kościół tymi słowami zwraca się do wiernych, przekazując prawdę o pełni życia. Czy rzeczywiście słowa te głoszą prawdę o życiu? Przecież proch kojarzy się z czymś, co zostało zrujnowane, co uległo zniszczeniu.
Czy proch oznacza śmierć? Unicestwienie tego co było na rzecz tego co ma być? Każdy człowiek umiera. Giną cywilizacje i kultury. Czy wszyscy i wszystko ma zginąć bezpowrotnie? Czy historia jest zlepkiem w czasie tego co było, co jest i co ma jeszcze być? Czy wszystko zmierza ku śmierci, czy raczej przez śmierć ku nowemu życiu?

Proch... Nikim jesteś człowiecze - jedynie prochem, a gdy cię wreszcie przytuli dobra i cierpliwa ziemia, gdy wnikniesz w jej mrok, zakwitniesz za kilka wiosen mleczem, zakiełkujesz rdestem, dziką miętą, podbiałem, za kilkanaście zim zmalejesz do wielkości małej kropki nawet w pamięci tych, którzy ci kiedyś ofiarowali swoje serce...
I tylko twoja dusza, niczym syn marnotrawny, jak zagubione, zapłakane dziecko, powróci do Tego, który ją powołał do bytu.

W celu zrozumienia głębi znaku popiołu trzeba sięgnąć do Pisma Świętego. Jest tam wiele wzmianek o popiele względnie o prochu jako znaku małości człowieka, jego nicości oraz znaku pokuty.

Raz po raz wraca na kartach Pisma Świętego stwierdzenie, że człowiek jest prochem. Abraham mówi do Boga: "Pozwól, o Panie, że jeszcze ośmielę się mówić do Ciebie, choć jestem pyłem i prochem" (Rdz 18,27) Psalmista wyznaje: "Wie On, z czego jesteśmy stworzeni, pamięta, że jesteśmy prochem" (Ps 103,14). Autor zaś Księgi Koheleta zauważa: "Wszystko idzie na jedno miejsce, powstało wszystko z prochu i wszystko do prochu znów wraca" (Koh 3,20). Dla podkreślenia swej małości, nicości, a także dla uwydatnienia gotowości pokuty, człowiek siada na popiele i posypuje nim głowę. Jozue wraz ze starszymi na znak pokuty posypał prochem głowę (por. Joz 7,6). Król Niniwy usłyszawszy wezwanie pokutne proroka Jonasza, ubrał się w wór i siadł na popiele (por. Jon 3,6).  Przyjaciele cierpliwego Hioba, widząc jego doświadczenia i cierpienia, zapłakali i sypali proch na swe głowy (por. Hi 2,12).

W myśli biblijnej popiół często symbolizuje grzech. Serce grzesznika podobne jest do... popiołu. Prorok Izajasz mówi o bałwochwalcy: "taki karmi się popiołem" (Iz 44,20).
Autor Księgi Mądrości charakteryzuje go jeszcze dosadniej: "Serce jego jest jak popiół (...) i życie nędzniejsze niż glina" (Mdr 15,10). W konsekwencji karą za grzech jest "popiół". Grzesznicy zostają "obróceni w popiół na ziemi" (Ez 28,18), będą podeptani jak popiół przez sprawiedliwych (por. Ml 3,21).

Popiół jest rezultatem procesu spalania. Jest resztą pozostającą po katastrofie pożaru. Czy naszych grzechów nie powinniśmy rozpatrywać w kategorii katastrofalnej klęski na podobieństwo niszczącego wszystko pożaru?
To, co po radykalnym odejściu od Boga w nas pozostaje, jest niewiele warte, jest jedynie garścią popiołu. Znamienne, że po klęsce grzechu pierwszych ludzi, Bóg kieruje do nich słowa wyroku: "...wrócisz do ziemi, z której zostałeś wzięty, bo prochem jesteś i w proch się obrócisz" (Rdz 3,19).

Popiół jest także znakiem pokuty za grzechy. Pokutny charakter popiołu ujawnia się wtedy, gdy zostaje użyty dla wyrażenia smutku człowieka przygnębionego jakimś nieszczęściem. Według dawnych pojęć religijnych istniał ścisły związek między nieszczęściem a grzechem.
I tak na przykład wzgardzona Tamar (por. 2 Sm 13,19) posypuje głowę popiołem, podobnie czynią Izraelici, gdy zagraża im śmierć (por. Est 4,1-4; 1 Mch 3,39,47) lub spada na nich żałoba (por. Jer 6,26). W przypadkach skrajnych dochodziło nawet aż do spożywania popiołu (por. Ps 102[101],10; Lam 3,16).

Dziś posypanie głów popiołem ma raczej wymiar symboliczny. Ma on nam przypominać Tego, który nie znał grzechu, a którego Bóg "uczynił dla nas grzechem, abyśmy stali się w Nim sprawiedliwością Bożą" (2 Kor 5,21). Posypanie naszych głów popiołem ze spalonych ubiegłorocznych palm wielkanocnych i uczynienie znaku krzyża ukierunkowuje nas na cel, ku któremu zmierza cały Kościół przez 40 dni przygotowania pokutnego - na celebrowanie pamiątki śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. W ten sposób spełniają się co roku na nowo słowa obietnicy Boga o przyjściu Mesjasza, triumfującego nad grzechem i śmiercią, posłanego po to, by "opatrywać rany serc złamanych, zapowiadać wyzwolenie jeńcom, (...) pocieszać wszystkich zasmuconych i wieniec im dać zamiast popiołu" (Iz 61,1-3).

Przyjmując więc znak popiołu, trzeba nam pamiętać, że jest on także symbolem eschatologicznym. Prowadzi bowiem ludzi wierzących do uczestnictwa w zmartwychwstaniu Chrystusa, zapowiadając w ten sposób zmartwychwstanie każdego z nas do życia wiecznego.

Drogą Męki Pańskiej – Via Dolorosa

 Od czasów starożytnych wierni odbywają w Jerozolimie drogę –Via Dolorosa – drogę, po której Jezus Chrystus idąc, dźwigał ciężki krzyż. Ten pobożny zwyczaj dochował się do współczesnych czasów. Rozpamiętując wszystko to, co stało się owego Piątku, prawie dwa tysiące lat temu, pójdźmy śladami drogi Jezusa, dźwigającego krzyż na Golgotę. W minionych wiekach Via Dolorosa, którą podążają pielgrzymi prawdopodobnie zmieniała swój szlak. Z relacji pozaewangelicznych wiadomo, że droga skazanych na ukrzyżowanie wiodła najbardziej ruchliwymi uliczkami miasta. Dzisiaj cel pielgrzymiej wędrówki pozostaje jednak ten sam, wzgórze, zwane w języku hebrajskim Golgotą, Miejscem Czaszki, później także Kalwarią. Miejsce przeznaczone do wykonywania publicznych egzekucji. W czasach Jezusa miejsce to pozostawało poza murami miasta. Gdy Herod Agryppa I obudował miasto nowymi murami, Kalwaria została włączona do miasta.

Droga Krzyżowa rozpoczyna się na  terenie dawnej twierdzy Antonia, na dziedzińcu muzułmańskiej szkoły El Omariyeh.Tutaj Jezus jest skazany na śmierć. Piłat pytał ich: "Co więc złego uczynił?" Lecz oni jeszcze głośniej krzyczeli: "Ukrzyżuj Go!" Wtedy Piłat, chcąc zadowolić tłum, uwolnił Barabasza, Jezusa zaś kazał ubiczować i wydał na ukrzyżowanie (Mk 15,14-15).

Wejdźmy do resztek twierdzy Antonii. Antonia - dzieło Heroda Wielkiego, nazwanego Antonią na cześć Marka Antoniusza, przyjaciela Heroda. W tejże Antonii przetrzymywano przez parę godzin Jezusa. Bazaltowe płyty, jakimi wyłożony jest plac przed twierdzą, uświadamiają nam, że Jezus chodził po tych płytach, a w którymś z pomieszczeń twierdzy był biczowany. Miejsce pełne tragicznej obecności Jezusa Chrystusa. Wobec kłamstwa i złej woli oskarżycieli jedyną obroną Jezusa było milczenie. Po drugiej stronie ulicy znajduje się kościół Skazania i druga stacja Drogi Krzyżowej. Tutaj Pan Jezus obarczony jest krzyżem. Rozważanie tajemnicy Męki Jezusa odbywa się na ulicy przy zewnętrznej stronie kościoła. Ulica wyłożona głazami, Via Dolorosa, prowadzi nas do kolejnych stacji Męki Jezusa. Zatrzymajmy się przy budynku hospicjum austriackiego.

Stacja trzecia, upamiętniająca pierwszy upadek Jezusa pod krzyżem. Stacja ta nazywa się polską, albowiem małe oratorium zostało odbudowane przez polskich uchodźców i żołnierzy armii Andersa. Mała kapliczka stacji czwartej jest zbudowana także z ofiar Polaków za staraniem kapelana, księdza Stefana Pietruszki-Jabłonowskiego. Płaskorzeźba nad wejściem do kaplicy przedstawia spotkanie Jezusa z Matką.

Stacja V - to mała kapliczka franciszkańska. Od tej stacji droga stromo wspina się w górę. Kupcy przy swoich straganach, głośna arabska muzyka, hałaśliwe pojazdy z towarami, przekrzykiwanie się handlarzy wprowadza  w atmosferę, która towarzyszyła prawdopodobnie Jezusowi w drodze na Golgotę. Poszarpane, wypłowiałe, płócienne dachy, zawieszone nad wąską ulicą, dają półmrok całej ulicy.

Jan - jedyny apostoł, o którym wiemy, że był wtedy tam obecny, podążał z matką Jezusa, której dowódca straży pozwolił stanąć pod krzyżem Syna. Kiedy Jezus, dźwigający krzyż, słabnie, przymuszony przez żołnierza Szymon z Cyreny bierze krzyż na swoje barki.

Rozważaniu stacji VI i VII najczęściej towarzyszy zgiełk jerozolimskiej ulicy. Kaplica stacji VI upamiętnia odważny gest Weroniki. Za Jezusem, w tłumie idą także kobiety, które znały Jezusa. Kochały Go miłością, której może same nie rozumiały. Kiedy Weronika otarła twarz Skazańca chustą, na płótnie odbiło się Boskie Oblicze.

Dla słabnącego w wyniku utraty krwi po biczowaniu Jezusa stroma droga musiała być szczególnie uciążliwa. Jezus upada po raz drugi. Wydarzenie to przedstawiono w ołtarzu kaplicy Stacji VII. A szło za Nim mnóstwo ludu, także kobiet, które zawodziły i płakały nad Nim. Lecz Jezus zwrócił się do nich i rzekł: "Córki jerozolimskie, nie płaczcie nade Mną; placzcie raczej nad sobą i nad waszymi dziećmi!(...) Bo jeśli z zielonym drzewem to czynią, cóż się stanie z suchym?" (Łk 23,27-28,31).

Spotkanie Jezusa z niewiastami miało miejsce kilkanaście metrów od Kalwarii. Na pamiątkę tego ewangelicznego wydarzenia w murze klasztoru umieszczono mały kamień z wyrzeźbionym krzyżem i napisem w języku greckim: IC XC NIKA = "Jezus Chrystus zwycięstwo". Dalej po schodach krętą drogą dochodzimy do kolumny, wmurowanej obok wejścia do klasztoru koptyjskiego. Kolumna ta wskazuje miejsce, w którym Jezus upadł po raz trzeci. Stąd już bardzo blisko do Bazyliki Grobu Bożego. Kościół ten jest odmienny od wszystkich innych świątyń. Znajdują się tutaj kaplice i miejsca, z których każde należy do odrębnego wyznania chrześcijańskiego. Każdy Kościół ma prawo być obecny w miejscu dla nas, chrześcijan, najdroższym, w miejscu, gdzie Jezus Chrystus umarł, został pogrzebany i zmartwychwstał. Bazylika Grobu Pańskiego to miejsce kultu katolików, Greków, Ormian, Koptów, Syryjczyków oraz Etiopczyków.

Dalsze stacje Drogi Krzyżowej umiejscowione są na terenie Bazyliki. Tu, na Kalwarii, żołnierze zdarli z Jezusa szaty, tu powalili Go na ziemię, przybili do belki, którą sam jeszcze przed chwilą dźwigał, po czym wynieśli krzyż do góry. O samym akcie krzyżowania Ewangelie milczą. Wtedy każdy wiedział, w jaki sposób wymierzano tę okrutną karę, nie było potrzeby jej opisywania. Słowami danymi z krzyża: "Niewiasto, oto syn Twój"; "Oto matka twoja" (J 19,26-27), Jezus powierzył Swą Matkę św. Janowi Ewnageliście, czyniąc "umiłowanego ucznia" Jej przybranym synem.

 Wejdźmy do Bazyliki. W oczy rzuca się brak solidarności wśród obecnych tu Kościołów, miejsce to jest bardzo zaniedbane i zapuszczone. Wymaga remontu. Uderzają najprzeróżniejsze ubiory duchownych, odmienny wystrój poszczególnych kaplic, różna liturgia nabożeństw, ale urzekający śpiew, choć w różnych językach, zanoszony jest do tego samego Boga, Jezusa Chrystusa.

Różnorodność - tutaj szczególnie odczuwana - jest jednak symbolem jedności w podziale. Spożywany ten sam Chleb łączy nas, a nie dzieli. Każdy z obecnych w Bazylijce Kościołów jest święty, żaden z nich nie jest pozbawiony charyzmatów Ducha Świętego.

Na wprost wejścia do Bazyliki Grobu Pańskiego umieszczona jest na poziomie posadzki płyta kamienna nieco dłuższa niż ciało człowieka. Wchodzący pątnicy adorują to miejsce ze szczególnym uczuciem. Płyta, obcałowywana przez setki tysięcy pielgrzymów, symbolizuje miejsce namaszczenia Ciała przed złożeniem do grobu. Zwłokami Jezusa zajęli się Józef z Arymatei i Nikodem, którzy wyzbyci bojaźni ludzkiej opowiedzieli się po stronie Jezusa. Od tego pośpiesznego pogrzebu odsunięte zostały kobiety, które przyszły z Nim z Galilei. "A na miejscu, gdzie Go ukrzyżowano, był ogród, w ogrodzie zaś nowy grób, w którym jeszcze nie złożono nikogo. Tam więc ze względu na żydowski dzień Przygotowania złożono Jezusa, bo grób znajdował się w pobliżu" (J 19,41-42).

Zwieńczeniem Drogi Kryżowej jest grób, który wyznacza stację XIV. Kaplica Grobu Bożego zawsze jest otoczona pielgrzymami, pragnącymi wejść do środka, gdzie znajduje się Grób Pański. Wejdźmy do przedsionka, zwanego kaplicą Anioła, by następnie już pojedyńczo wejść do jaskini grobowca. Każdy wchodzący musi się pochylić, wejście do grobowca to niewielki otwór wysokości 1,33 m. Oczami wyobraźni można zobaczyć wykutą w kamieniu surową niszę, w której złożono Ciało Ukrzyżowanego. Dzisiaj pełno tu ikon, świeczników, lampionów... Marmurowa płyta chroni skałę, na której spoczywało ciało Zbawiciela.

Kobiety, które w piątkowy wieczór nie miały możliwości zajęcia się ciałem Jezusa, powróciły do grobu wczesnym rankiem, zaraz po szabacie. Zabrały ze sobą wonności, żeby namaścić Jezusa. Zdążając do grobu, mówiły między sobą: "Kto nam odsunie kamień od wejścia do grobu?" (Mk 16,3). Zrozumiałe jest zakłopotanie kobiet, odsunięcie kamienia od grobowca wymagało znacznego wysiłku.

Św. Jan pisze: Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra oraz do drugiego ucznia, którego Jezus kochał i rzekła do nich: "Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono". (...) Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył. (J 20,1-2,8).

Rozważając treść kolejnych stacji Drogi Męki Pańskiej zajrzyjmy do naszych serc. Czy podążąmy każdego dnia za Chrystusem? Czy nasze ludzkie cierpienie ma dla nas sens? Czy bierzemy nasz krzyż i naśladujemy Jezusa?

Alicja Karlic

Czas  Adwentu   

Dnia 2 grudnia rozpoczynamy Adwent - wyjątkowy czas dla chrześcijan.

Słowo adwent pochodzi od łacińskiego "adventus" i oznacza przyjście, oczekiwanie. Dla starożytnych rzymian słowo to oznaczało oficjalny przyjazd cezara. W chrześcijaństwie terminem tym określa się radosny czas przygotowania do Narodzenia Pańskiego, w którym wspomina się pierwsze przyjście Jezusa i jednocześnie oczekuje się Jego ponownego  przyjścia na ziemię.

Pierwsze ślady obchodzenia adwentu spotykamy już w IV w. /między innymi

w liturgii galijskiej i hiszpańskiej/.

Adwent obejmuje 4 kolejne niedziele, począwszy od pierwszej niedzieli po uroczystości Chrystusa Króla, do pierwszych nieszporów Bożego Narodzenia.

Teksty liturgiczne tego okresu:

-  ukazują postacie świętych, którzy poprzedzili lub przepowiadali przyjście Mesjasza, a więc: Najświętszą Maryję Pannę, św. Jana Chrzciciela, proroka Izajasza,

- wspominają dawne oczekiwanie narodu wybranego na przyjście obiecywanego Zbawiciela od chwili, gdy Bóg po grzechu pierworodnym dał obietnicę pojednania (Rdz 3, 15),

- są wyrazem tęsknoty całej ludzkości, jej podświadomego oczekiwania - jak świadczą różne tradycje i wierzenia - na nadejście czegoś nowego, lepszego.

W Kościele Adwent przygotowuje wiernych na święta Bożego Narodzenia. Bóg stał się człowiekiem, przyszedł do nas, a więc i my winniśmy wyjść Bogu naprzeciw i dążyć do spotkania z Odwieczną Prawdą. To spotkanie dokonuje się w sposób szczególny poprzez uważne słuchanie Słowa Bożego, udział w rekolekcjach adwentowych, dobrze przeżyty Sakrament pojednania. Służy temu spotkaniu również wyciszenie serca, oddalenie od siebie bełkotu „krzykliwych” mediów, pełnej „szatańskiego” ducha współczesnej głośnej muzyki, niepotrzebnych rozmów. Oczywiście konieczna jest też silna wola i skierowanie wzroku ku Niebu…

Adwent przypomina nam , że całe nasze życie jest czekaniem. Zawsze do czegoś dążymy. Człowiek, który w życiu już na nic nie czeka jest nieszczęśliwy. Nasze życie staje się piękne dlatego, że jest czekaniem, jest dążeniem do czegoś, czekaniem na Kogoś. Szczególnie pięknym życie staje się wówczas, gdy potrafimy czekać na  przyjście... Boga.

Święto Odzyskania Niepodległości

„Jak paciorki różańca przesuwają się chwile,
Nasze smutki, radości i blaski.
A ty Bogu je zanieś, połączone w różaniec,
Święta Panno Maryjo, pełna łaski!”